توی سوئیت 13 خوابگاه منیریه-دانشكده صدا و سیما هم اتاقم بود.آروم و سر به زیر پولی كه هر ماه خانواده برایش می فرستاد شندرغاز كمك هزینه دانشكده رو روی هم گذاشته و یك كامپیوتر خریده بود، همه می دونستند كامپیوتر احسان قسطیه.باهاش كار می كنه و قسط هاش رو می ده.عاشق فیلم بود. آخرین پرواز، پرواز در شب، روبان قرمز و صد تا فیلم دیگه كه خودش بعد از اتمام كاراش می نشست پای كامپیوتر و با بچه های اتاق نگاه می كرد. تمام تلاشش رو می كرد تا بتونه پولی برای خانواده اش بفرسته شهرستان. هر كی می خواست فیلمش رو تدوین كنه می اومد به سراغ احسان به همه می گفت می خوام یك كارگردان بزرگ بشم برای همین هم كامپیوترش رو فروخت و یك دوربین خرید تا بتونه هم فیلم بسازه و هم به بچه ها اجاره اش بده سال آخر دانشكده بود هاگیر واگیر تحویل پایان نامه.یه روز بهم گفت می خوام برم خدمت هاج و واج موندم بهش گفتم: حالت خوبه گفت می خوام فیلم جنگی بسازم. چند وقت بعد احسان رو توی لباس سفید نیروی دریایی دیدم ازش پرسیدم مرد شدی؟ بهم گفت: مگه نمی بینی پشت لبم سبز شده. خندم گرفت گفتم: تو كجا نیروی دریایی كجا؟ لبخند زد و گفت: آسمونی ها، از آبی دریا به آسمون می رسند.چند ماه بعد یك روز بعدازظهر پشت میز كارم نشسته بودم كه یك خبر شوكه ام كرد. سقوط هواپیمای C-130 حامل اصحاب رسانه كه برای پوشش مانور نظامی عازم چابهار بودند. تلفن رو برداشتم و به بچه های تهران زنگ زدم چه خبر؟ كیا بودن؟ هنوز اسم كسی رو ندادند. دل توی دلم نبود. خدایا یعنی از بچه های دانشكده هم كسی بوده، خدا نكنه. 2 ساعت طول كشید كه اولین اسامی رو اعلام كردند. اما این بار گرفتن شماره بچه ها به راحتی دفعه اول نبود. پس از چهار یا پنج بار گرفتن یكی با بغض از اون ور خط گفت: الو... دلم هری ریخت پایین. علی، احسان، دیگه هیچی نفهمیدم.بعدا یكی از بچه ها گفت: كه چون احسان دیر به پرواز رسیده بود اجازه نمی دادن سوار هواپیما بشه ولی اصرار داشته كه می خواد با دوربین خودش از مانور تصویر بگیره. این آخرین فیلم بود و آخرین پرواز و انگار واقعا آسمونی ها از آبی دریا به آبی آسمون می رسند.این آخرین جمله بود. آخرین خداحافظی و آخرین لبخند. حالا دو سال از آخرین پروازمی گذره و من فقط می تونم بگم: از خون دل نوشتم نزد یك دوست نامه انی رایت و هرا من هجرك قیاما.

منبع: خراسان جنوبي

در آخرین اظهار نظر ها، عضو كمیسیون فرهنگی مجلس، اینترنت راسگ هار دانست.
ذوق سرشار می شود گاهی
طبع پر كار می شود گاهی
حرف های عجیب می گوییم
ذهن، بیمار می شود گاهی
در میان جماعت مسئول
درد بسیار می شود گاهی
جایش اما شعار دادنشان تند و تب دار می شود گاهی
ناگهان می پرد بدون دلیل بند شلوار می شود گاهی
چون كه بیرون شد از میان دهان
حرف بودار می شود گاهی
بوی آن بین شهر می پیچد
مردم آزار می شود گاهی
می شود اصل ننگ اینترنت
یا سگ هار می شود گاهی
در جوابش بگو به هر گوشی
كه خریدار می شود گاهی
خاموشی بهتر است از این سخنان
كه گهر بار می شود گاهی!

 منبع" خراسان"

چند روز پيش شماره 99 هفته نامه نوانديش كه مربوط به 27 آبان تا 10 آذر 1387 بود بدستم رسيد. نگاه جلد اين نشريه مرا كمي متعجب كرد. در اين صفحه بدون اينكه عكس و تصويري ديگر چاپ شده باشد عكس بزرگي از يكي از هنرپيشگان سينما به نام ترانه عليدوستي به چشم مي‌خورد.
نكته جالب در اين عكس غير محجبه بودن و ظاهري خلاف فرهنگ ايراني و اسلامي بود كه در عكس اين هنرپيشه سينما ديده مي‌شود. كمي به عكس نگاه كردم و به مرور تعجب من بيشتر مي‌شد. دو تيتر در كنار عكس نوشته شده بود يكي به نقل از آيت‌الله هاشمي رفسنجاني بود كه با تيتر زنان جدي گرفته نشده‌اند و تيتري ديگر به نقل از ترانه عليدوستي در كنعان با عنوان ترديد ميان ماندن يا رفتن مرا به خود جلب كرد.
نمي‌خواهم از مطلبي كه چاپ شده بگويم كه آيا درست است يا خير. انتظار بنده حقير اين است كه حداقل ظواهر بايد حفظ شود. اين كه چاپ اين چنين تصويري خلاف فرهنگ ايراني اسلامي چه توجيهي مي‌تواند داشته باشد آن را فقط خود دست‌اندركاران اين نشريه مي‌دانند.
اما نكته مهم اين است كه يك هفته از توزيع اين نشريه مي‌گذرد و بنده كوچكترين واكنشي نسبت به اين تصوير را شاهد نبودم. احساس مي‌كنم مسئولان فرهنگي استان يا از اين چنين موضوعي با خبر نيستند يا با خبرند و نمي‌خواهند عكس‌العملي نشان‌دهند، به عبارتي بگويم خودشان را درگير اين چنين مسائلي نمي‌كنند و يا اعتقاد دارند كه موضوع كوچكي است.
خير، نه موضوع كوچكي است و نه مي‌شود بي خيال بود، البته اگر ايراني باشيم و دلمان براي اين كشور و فرهنگ عزيزمان بسوزد قطعأ نمي‌توانيم بي خيال باشيم.
به همين سبب انتظار مي‌رود مسئولان محترم فرهنگي به خصوص اداره كل فرهنگ و ارشاد اسلامي خراسان جنوبي، مدير كل محترم امور اجتماعي خراسان جنوبي و همه عزيزاني كه دست‌اندركار بحث فرهنگي استان هستند به اين موضوع مهم توجه و رسيدگي كنند، زيرا كيفيت عكس چاپ شده به گونه‌اي است كه اولا نمي‌شود به راحتي از كنار آن گذشت و ثانيا اين موضوع براي اولين بار نيست كه در اين هفته نامه اتفاق مي‌افتد.