مشكلاتی كه امروزه در حوزه سلامت با آنها مواجه ایم به قدری زیاد است كه بیان هر كدام از آنها مثنوی هفتاد من كاغذ می شود، اما در این بین میزان رضایت بیمه شدگان از مراكز درمانی، از اهمیت بیشتری برخوردار است.
بیشترین مراجعان به مراكز درمانی دولتی در كشورمان را افرادی تشكیل می دهند كه تحت پوشش بیمه های تأمین اجتماعی و خدمات درمانی هستند و اصولا از اقشار متوسط و كم درآمد جامعه تلقی می شوند كه مجبورند برای كاستن از هزینه های سنگین درمان، گزینه های خود را از لابه لای مراكز درمانی دولتی جستجو كنند.
متاسفانه مراجعات زیاد به مراكز درمانی دولتی از یك سو و كمبود امكانات، تجهیزات و نیروی متخصص در این بخش دست به دست هم داده كه شاهد نارضایتی اغلب بیماران باشیم، به گونه ای كه در هنگام خروج از درمانگاه یا بیمارستان نارضایتی آنان را به خوبی می شنویم و فریادهای همراه با اعتراض كه اغلب به جایی نمی رسد! به اعتقاد اغلب پزشكان و افرادی كه در حوزه سلامت رفت و آمد دارند صرفه جویی در هزینه ها اولویت نخست مردم برای مراجعه به مراكز درمانی دولتی است اما واقعیت امر این است كه عدم بهبودی كامل در مراكز درمانی دولتی موجب می شود كه شخص برای درمان بیماری خود به بخش خصوصی مراجعه كند و در نتیجه هزینه های اضافی بپردازد.

متاسفانه نبود امكانات و تجهیزات مناسب و استاندارد در اغلب بیمارستان های دولتی به ویژه در استانهای دورافتاده و مرزی كشور باعث می شود سلامت بیماران همواره به خطر بیفتد. به طوری كه كمتر بیمارستانی در شهرهای دور از مراكز استانها را می توان یافت كه تجهیزات و امكانات را همراه با نیروی متخصص داشته باشند. در واقع اگر نیروی متخصص باشد امكانات و تجهیزات مورد نیاز آن بیمارستان نیست و اگر امكانات فراهم باشد نیروی متخصص آن وجود ندارد و همین مسأله دست به دست هم داده تا شاهد نارضایتی مراجعان به مراكز درمانی دولتی باشیم.