توی سوئیت 13 خوابگاه منیریه-دانشكده صدا و سیما هم اتاقم بود.آروم و سر به زیر پولی كه هر ماه خانواده برایش می فرستاد شندرغاز كمك هزینه دانشكده رو روی هم گذاشته و یك كامپیوتر خریده بود، همه می دونستند كامپیوتر احسان قسطیه.باهاش كار می كنه و قسط هاش رو می ده.عاشق فیلم بود. آخرین پرواز، پرواز در شب، روبان قرمز و صد تا فیلم دیگه كه خودش بعد از اتمام كاراش می نشست پای كامپیوتر و با بچه های اتاق نگاه می كرد. تمام تلاشش رو می كرد تا بتونه پولی برای خانواده اش بفرسته شهرستان. هر كی می خواست فیلمش رو تدوین كنه می اومد به سراغ احسان به همه می گفت می خوام یك كارگردان بزرگ بشم برای همین هم كامپیوترش رو فروخت و یك دوربین خرید تا بتونه هم فیلم بسازه و هم به بچه ها اجاره اش بده سال آخر دانشكده بود هاگیر واگیر تحویل پایان نامه.یه روز بهم گفت می خوام برم خدمت هاج و واج موندم بهش گفتم: حالت خوبه گفت می خوام فیلم جنگی بسازم. چند وقت بعد احسان رو توی لباس سفید نیروی دریایی دیدم ازش پرسیدم مرد شدی؟ بهم گفت: مگه نمی بینی پشت لبم سبز شده. خندم گرفت گفتم: تو كجا نیروی دریایی كجا؟ لبخند زد و گفت: آسمونی ها، از آبی دریا به آسمون می رسند.چند ماه بعد یك روز بعدازظهر پشت میز كارم نشسته بودم كه یك خبر شوكه ام كرد. سقوط هواپیمای C-130 حامل اصحاب رسانه كه برای پوشش مانور نظامی عازم چابهار بودند. تلفن رو برداشتم و به بچه های تهران زنگ زدم چه خبر؟ كیا بودن؟ هنوز اسم كسی رو ندادند. دل توی دلم نبود. خدایا یعنی از بچه های دانشكده هم كسی بوده، خدا نكنه. 2 ساعت طول كشید كه اولین اسامی رو اعلام كردند. اما این بار گرفتن شماره بچه ها به راحتی دفعه اول نبود. پس از چهار یا پنج بار گرفتن یكی با بغض از اون ور خط گفت: الو... دلم هری ریخت پایین. علی، احسان، دیگه هیچی نفهمیدم.بعدا یكی از بچه ها گفت: كه چون احسان دیر به پرواز رسیده بود اجازه نمی دادن سوار هواپیما بشه ولی اصرار داشته كه می خواد با دوربین خودش از مانور تصویر بگیره. این آخرین فیلم بود و آخرین پرواز و انگار واقعا آسمونی ها از آبی دریا به آبی آسمون می رسند.این آخرین جمله بود. آخرین خداحافظی و آخرین لبخند. حالا دو سال از آخرین پروازمی گذره و من فقط می تونم بگم: از خون دل نوشتم نزد یك دوست نامه انی رایت و هرا من هجرك قیاما.

منبع: خراسان جنوبي