آسيب‌شناسي رفتاري در مقاطع مختلف تحصيلي يكي از بديهي‌ترين و در عين حال اصولي‌ترين ابزار و روشي است كه مي‌تواند با استفاده از آخرين روش‌ها و اسلوب علمي ضمن كنترل رفتارهاي ناهنجار، آنها را به سمت و سوي هنجارپذيري سوق دهد.

 چندي قبل كه به حسب اتفاق مطلبي را در دل يك گزارش مطالعه مي‌كردم، آماري را مشاهده كردم كه در آن به خودكشي 27 مورد در ماه آن هم در استان خراسان جنوبي اشاره شده بود، عدد نگران كننده‌اي كه اگر آن را يك حداقل بپنداريم، بسيار نگران كننده و در عين حال هشدار دهنده است!

استان خراسان جنوبي به دليل انتزاع از استاني بزرگتر، خود اينك شناسنامه‌اي نو و جديد دارد، با كلي مشكلات و معضلات معيشتي، فرهنگي و اجتماعي. بسياري از شهرهايي كه قبلاً دورافتاده و منزوي و در حاشيه‌بودند اينك با سرازير شدن انواع اعتبارات، كم‌كم از خمودگي و تنهايي رها شده و براي خود شخصيت حقيقي و حقوقي مي‌يابند. اما تبعات اين تغييرات وسيع در ساخت‌وساز و ورود انواع نوآوري‌هاي صنعتي و علمي در اين مناطق ، شرايط نه چندان مطلوب فرهنگي را ايجاد كرده و خواهد كرد.

 نسل جوان با توجه به فناوري روز و دسترسي به انواع اطلاعات و اخبار و در كمترين زمان ممكن و قياسي شرايط موجود در دنيا با شرايط زندگي خود و منطقه‌اش دچار نوعي پارادوكس شخصيتي و فرهنگي شده و اولين واكنش‌هاي منفي دروني وي در قالب رفتارهاي هنجارشكنانه اجتماعي بروز مي‌كند.

مجموعه اين آسيب‌ها در رفتارهاي مجموعه‌اي به نام جامعه شهري يا روستايي بازخورد و به مراتب سنگين‌تر و سهمگين‌تري داشته و در نهايت، بلبشويي اجتماعي را به بار خواهد آورد كه نمودهايي از آن را اكنون در مركزيت استان و در مقياسي كمتر و كوچكتر در ساير شهرستان‌ها شاهديم.

به نظر مي‌رسد كه متولي رسيدگي به ناهنجاري‌هاي رفتاري و استفاده از علم روان‌شناختي و مشاوره به عهده سازمان آموزش و پرورش باشد كه هنوز به صورتي جدي در اين باب ورودي نيافته و بيشتر در چمبره روزمرگي درگير است.

شكي نيست كه بيشترين مجموعه اجتماعي يعني كودكان، نوجوانان و جوانان را مي‌توان در ساختار آموزش و پرورش يافت و به همين دليل است كه مسؤوليت‌پذيري اين ارگان در ساماندهي و برنامه‌ريزي مدون در زمينه مراكز مشاوره‌اي بسيار مدرن و قوي و همچنين استفاده از روان‌شناسان خبره مي‌تواند به ميزان فراواني از تنش هاي اجتماعي و خانوادگي كاسته و شرايط قبولي تغييرات اجتماعي را در ذهن و شخصيت دانش‌آموزان قابل تحمل‌تر و هم‌چنين قابل كنترل‌تر كند.

سؤالي كه باقي مي‌ماند اينكه چگونه است كه تاكنون سازمان آموزش و پرورش براي اين امر مهم كه نياز بسيار مبرمي نيز به آن مي‌باشد تاكنون قدمي بر نداشته و يا آن را در گرداب مهيب روابط اداري و بوروكراسي مخرب غرق نموده كه اينك توان اجراي آن را از دست داده است.

مطمئناً دلسوختگان و افراد علاقمندي هستند كه در اين زمينه هر چه را كه در چنته دارند در طبق اخلاص تقديم كنند، فقط كافي است دست همكاري سازمان آموزش و پرورش از آستين پر از بخشنامه و مكاتبات اداري بيرون آيد تا دستاني مهربان گرماي‌توانمندي‌هايشان را به او اثبات كنند

نویسنده راعی فرد