زماني كه تمامي يافته‌ها و آمارها و اطلاعات، دلا‌لت بر اين دارد كه استان خراسان جنوبي در آخرين رتبه استان‌هاي كشور قرار گرفته، معنا و مفهومي وسيع و عميق را با خود به همراه دارد.

حتي ممكن است با واكاوي بيشتر به اين نتيجه برسيم كه فاصله بين رتبه 29 و 30 نيز بسيار زياد باشد.

مقدمه فوق اثباتي است بر اين واقعيت كه استان ما دچار بحران‌هاي اقتصادي، فرهنگي و اجتماعي عميق و فراواني است كه نتيجه‌ سال‌ها دورافتادگي و در حاشيه‌ بودن‌هاست.

بحراني كه رفع آن ابزار و الزامات خاصي رامي‌طلبد. اين استان نيازمند مديريت بحران!! است . مديريت بحران، تعريفي خاص دارد و زنان و مرداني بزرگ رامي‌طلبد كه برنامه‌ريزاني متبحر، با تفكري فعال و نگاهي هوشمندانه و به تعريفي ديگر مدير به معناي واقعي‌اش باشند.

استاني كه زيرساخت‌هاي لازم را در ا ختيار نداشته باشد به مانند زمين سست و نرمي مي‌ماند كه نمي‌توان بر روي آن و بدون فونداسيون محكم و ريشه‌دار بنايي بزرگ و وزين ساخت.

 زيرساخت‌ها در زمينه‌هاي اقتصادي، فرهنگي، سياسي و اقتصادي، زنجيره‌هايي هستندكه به يكديگر متصل بوده و نمي‌توان آنهارا جداي از يكديگر مورد كنكاش و بررسي قرارداد، بلكه تمامي اين عوامل لازم و ملزوم هم هستند.زماني كه راه مناسب، خطوط ريلي، فرودگاه‌هاي وسيع و پر امكانات، سرمايه‌گذاران متنوع، كارآفرينان خوشفكر و جوان، تسهيلات مناطق محروم و به معناي واقعيش، نگاه پرواضح، امكانات آب و برق و غيره زمينه‌هايش فراهم و آماده نباشد يعني دشتي بحران‌زده كه نمي‌توان در آن كاري كرد، طرحي درانداخت.

مديريت بحران يعني نگاه ويژه و گسترانيدن فرش قرمز در زيرپاي كساني كه حرفي براي گفتن و طرح‌هايي عظيم براي دگرگون كردن منطقه دارند با كج‌انديشي و بي‌سليقگي و تنگ‌نظري اين استان فقط تغييرات روبنايي را تجربه خواهد كرد و پس از چندي بحراني ديگر بر بحران‌هايش افزوده خواهد شد.

استان ما مرداني را مي‌طلبد كه با ريسك‌پذيري بالا، مديران را براي كارزاري بزرگ و ريشه‌كني فقر و فلاكت وعقب‌ماندگي آماده كنند.‌

می توان با نگاهي كه سوراخ سوزني رامي‌بيند و با محافظه‌كاري‌هاي مخرب،‌كارهاي بزرگ انجام داد.مديريت ريسك‌پذير خودو تمامي اندوخته حيثيتي و آبرويش رادر گرو آمال و آرزوهاي بزرگ خويش و مردمش قرار مي‌دهد و اثراتي از خود به جاي مي‌گذارد كه نسل‌ها پس از او به درك واقعي عمق افكار و كارهايش خواهند رسيد.

اگر مديري جرات نقدپذيري داشته باشد و علاوه بر آن نقد خواه هم باشد آنگاه هرچه از اين دست مديران داشته باشيم؛ براي استاني چون ما باز هم كم خواهد بود.

مديران، چونان سربازان به خط شوند و آنچه را كه در صف جمع مديريت آموخته‌اند رو كنند و در حيطه اين استان بحران‌زده به كار گيرند واز لفاظي و شعار و آمار و ارقام‌هاي اغوا كننده دوري كرده واز افكار ايده‌آليستي دور و به نگاه رئاليستي برسند و تمامي مردم را با عملكردو پاسخگويي خودبه دنبال اهداف بزرگ اين خاك بكشند و انقلابي عظيم رادر استان به پا دارند و اين خطه را به رنسانسي عظيم در كشند